GooltjesHuisKlas

Vriend worden van Rottumerplaat

Wat heb ik gisteravond een mooi programma gezien op de televisie: Joris' Showroom!

En wat ben ik erdoor gaan dromen van Rot-tumerplaat en Rottumeroog, welke naam zo'n plek ook krijgen moge.

Wat geeft het me kracht, op deze mooie weg die ik met Golo bewandel.

Die wij thuisonderwijzers, knokkend voor onze kinderen, en voor een ander leven, neerzetten willen.

Wat geeft het me hoop.

Excentriek blijken we.

Eindelijk je naam.

Heerlijk!

Net als Egbert zijn, weten waarover Lowieke praat...

Diepe dank aan Arnold-Jan Scheer, die de Showroom ooit begon.

Jan van Rompaey, maar dan poëtischer.

(Fascinerend weerom de fysieke gelijkenis!)

O ja, hier duik ik in, laat nooit meer los!

Vriend van Rottum worden, voor het leven.

Als het dragen van een erekruis.

Orde van Rottumeroog.

Wie volgt?

Langs je billen kruipen spinnen

Samhain nadert. Zomer-heen.

All hallows eve. Aller-heiligen-avond.

Golo raapt kastanjes, en neuriet enge liedjes.

En papa noteerde:

Langs je billen kruipen spinnen
Langs je hoofd zweeft 'n vleermuis heel gemeen
Mijn moeder zegt: het gaat wel over
Maar ik heb een probleem

Muggen zweven langs mijn hoofd
En zuigen m'n bloed ai-ai
Mijn moeder zegt: het gaat wel over
Maar ik heb een probleem

Als moeder zegt: ga maar slapen
Het komt alles weer goed
Maar...
De maan is vol...

Ik probeer het me voor te stellen, hoe hij daar rondliep in Turnhout, "op reciterende toon"...

Social construction of invisible disabilities

Heel belangrijk onderzoek is weer in Amerika verricht, en la-ten we hopen dat het ook in Nederland wordt opgepikt! - het bericht gaat momenteel rond in thuisonderwijsland, misschien vloeit er wel iets uit voort...

(Gelijkaardig denken meende ik al te bespeuren, deze zomer in Zomergasten, bij de Groningse professor Trudy Dehue. Ik nam me toen voor om haar te contacteren en o.m. te wijzen op het bestaan van weblogs als deze - zonder enige twijfel van onschatbare waarde voor de wetenschap - die overigens nog ongeveer nergens staat, zoals evenzeer zo mooi wordt aange-toond in het Amerikaanse rapport!... Maar de tijd en de ener-gie ontbraken me. Misschien dat nu, met een paar andere mensen erbij, wel wat kan gaan bewegen. Duimen maar!...)

* * *

Maar laat ik beginnen bij het begin.

Het gaat om onderzoek van Professor Linda M. Blum, verbonden aan de Northeastern U-niversity in Boston, Massachusetts.

Het onderzoek is verricht in New England, het noordoosten van de Verenigde Staten - plek waar alle be-langrijke universiteiten liggen, bevolkingsaandeel dat je smart en geslaagd noemt, behoorlijk hoog...

Linda Blum, Associate Professor of Sociology, is a distinguished scholar whose work focuses on gender, family, and social ine-quality. Dr Blum is the author of numerous books and articles on gender and social inequality.

Her first book, 'Between Feminism and Labor: The Significance of the Comparable Worth Movement' (University of California Press, 1991), focused on gender inequalities in paid employment.

Her second book, 'At the Breast: Ideologies of Breastfeeding and Mo-therhood in the Contem-porary United States' (Beacon, 1999) examined ideologies of motherhood and social tensions be-tween work and family, using cultural conceptions of breastfeeding as a case in point.

Her current work focuses on the social construction of “invisi-ble disabilities,” such as dyslexia and ADHD, which often pose profound dilemmas for families in various class and racial groups.

Elected chair of the Sex and Gender section of the American Sociological Association for 2007-08, Dr Blum earned her PhD at the University of California, Berkeley. Before coming to Northeastern, she held positions at the University of Michigan and the University of New Hampshire. Her teaching at North-eastern will center on gender, family, and sociological theory.

* * *

Wat heeft ze nu onderzocht?

Over the past few years, Blum has conducted scores of inter-views among New England mothers raising children with so-called invisible disabilities, like attention-deficit and atten-tion-deficit hyperactivity disorder (ADD/ADHD) and Asperger’s Syndrome.

Een paar jaar lang diepte-interviews met moeders zoals ik dus. In New England, dat is de staten Connecticut, Maine, Massa-chusetts, New Hampshire, Rhode Island en Vermont - ten noor-den van New York zeg maar.

Uitkomst?

Mothers of special needs kids, especially those with invisi-ble disabilities, such as learning disabilities or autism, are frequently looked at with suspicion or skepticism. Mothers whose children suffer from emotional and behavioral disa-bilities say they shoulder a tremendous social burden of responsibility to remedy their kids’ problems.

Het hele verslag is na te lezen op de website van de Northeas-tern University, maar ik gebruik dit blog heel graag als forum om het ook in Nederland en Vlaanderen zo luid als maar kan bekend te maken. Links aanklikken gebeurt licht zelden of nooit, de kans dat dit verhaal gelezen wordt, vergroot ik denk ik veel beter door de tekst ook op deze bladzijden integraal te publiceren!

Kan ik ook een en ander in de verf zetten, links toevoegen...

Daar gaan we dan, laten we eens kijken naar de details!!

Neuroscientists believe that physiological differences in the brain are the most likely cause of such disabilities, from bipo-lar disorder to dyslexia. Nevertheless, Blum found that the mo-thers report they are frequently blamed and stigmatized by family and friends, doctors and school officials, as much as their children are by peers. Her findings held true regardless of race or socioeconomic status.

Parts of Blum’s field study have appeared in the journal Gen-der & Society, and a book—Blum’s third—is in progress.

“Mothers are held responsible to do all this work to resolve their child’s issues even if they aren’t seen as the primary cause of the problem,” Blum explains. “While it is accepted that the problems are neurochemical or in brain imbalances, they are seen as no less responsible in the sense of going through all these efforts to find every possible service, treat-ment or specialist to resolve the issue.”

Even moms of the highest social standing—those who are col-lege educated, happily married and living in the most affluent communities—struggle to stand up to unrelenting criticism by neighbors and family members who question their parenting, Blum notes.

“Women who are in many ways so close to the idea of a good mother often torture themselves with thoughts of ‘What should I have done differently,’ or ‘If I had only done this,’” she says. And since ADHD, for example, or Asperger’s, are not well understood, mothers face a barrage of conflicting advice, particularly surrounding the burgeoning use of an array of psychoactive medications.

“Mothers are dealing with the scary decision of whether or not to give psychopharmaceutical medications to their children,” Blum says. “That’s not easy to deal with under any circumstan-ces.”

Moms on the other side of the socioeconomic spectrum face an additional set of challenges, Blum says. For those living paycheck to paycheck, picking from a myriad of mental health professionals, paying for private schools or hiring educational consultants are simply not options. [!!!]

The nationwide surge in wealth, educational and occupational inequalities [stijgende ongelijkheid inzake welvaart, scholing en beroepskansen], along with shrinking government budgets for social services, health care, and education, are making it more difficult for mothers of even moderate means to secure help for their children, she adds.

What’s more, single mothers of children with these disabi-lities report struggling to earn the respect of health profes-sionals and school officials because of their unmarried sta-tus. One single mom told Blum that she has had to “advocate 5,000 times harder” for her child than if she was married.

Blum hopes her research illuminates the plight of women and their families [hoopt dat haar onderzoek de benarde situatie van vrouwen en hun gezinnen onder het voetlicht brengt] and helps frame these issues as social problems rather than those of the individual. “I want to make visible aspects of women’s lives that are being swept under the rug [onder het tapijt ge-veegd],” she explains. “Society often blames the individual and fails to look at the more embedded problems that the individual should not be held responsible for.”

* * *

Indrukwekkend.

Hoopgevend!

Onnoembaar teder de blauwe bloem

Ik heb witlofwortels gekapt, maandag, pre-cies als op de foto, drie centimeter van het loof bewaard. Die gaan nu de koeling in. Hoe en wanneer ze getrokken worden (ge-forceerd in Vlaanderen) - in het donker, op stromend water?... -, geen idee! Geen mo-ment gevonden om het te vragen.

Noord-Frankrijk zou inmiddels de grootste producent zijn van de (wederom!) ooit in België ontwikkelde groente. Nederland is pas sinds 1970 echt begonnen met de teelt...

Komt in andere landen weinig voor, alles invoer dus, wereld-wijd, vanuit Frankrijk en de Benelux!

Verspreidt zich nochtans makkelijk, langs de wegen, de blauwe bloempjes teder aandacht trekkend eind juli, begin augustus. Wegwar-te zeggen de Duitsers...

Zou met de Romeinen - langs de heerbanen?... - zijn meege-komen. De jonge blaadjes erg geliefd in salades, hoe bitter ook. Tijdens het paasfeest gegeten met lam...

Likkepot van wilde cichorei, dat wil ik wel eens proberen! Versterkend en kalmerend...

Vreemde magische werking heeft de plant. Van oudsher. Al twee dagen broed ik op dit artikel. Houdt witlof me in de ban. Ontdek ik steeds nieuwe dingen, grotere verbanden, uitgere-kend nu.

Die blaue Blume...

"Wenn nicht mehr Zahlen und Figuren
Sind Schlüssel aller Kreaturen,
Wenn die, so singen oder küssen,
Mehr als die Tiefgelehrten wissen,
Wenn sich die Welt in's freie Leben,
Und in die Welt wird zurück begeben,
Wenn dann sich wieder Licht und Schatten
Zu echter Klarheit werden gatten,
Und man in Märchen und Gedichten
Erkennt die ewgen Weltgeschichten,
Dann fliegt vor Einem geheimen Wort
Das ganze verkehrte Wesen sofort."

Novalis, Heinrich von Ofterdingen. Roman over het verlangen naar een blauwe bloem...

Ofterdingen, Tannhäuser, Ludwig II, Neu-schwanstein, Viktor & Rolf, Visconti, Walt Disney...

Helemaal gek word ik, van witlof.

Zou er een verband zijn tussen Novalis en Michael Ende? Het belang van fantasie, de wereld als wat wij verlangen te erva-ren, mijn droom laatst...

"Das grundsätzliche Thema des Ofterdingen ist die Poesie im weiteren, romantischen Sinne der Poesie des Lebens. Novalis selbst bezeichnet den Roman als 'Apotheose der Poesie'. Für ihn ist die einzige Darstellungsform der Poesie im weiteren Sinne die Poesie im engeren Sinne, das heißt die Dichtung. Der romantische Grundgedanke, dass Leben und Kunst aufeinander verweisen und sich wechselseitig fordern, ist darin erkennbar. Das Ich ist in einem unendlichen Progress auf dem Weg zu einer höheren, einheitsstiftenden Totalität von Natur und Mensch. Diese Universalität des Poesiebegriffs wird im Ofterdingen mit der Wissenschaft verknüpft..."

Ik wil die roman gaan lezen! Uitgerekend in het Nederlands ook onder de titel "De Blauwe Bloem" vertaald. (Door Ria van Hengel, vori-ge week nog zo enthousiast over de Nobel-prijs voor Herta Müller...)

"Die Welt muß romantisiert werden"...

Het weten poëzie worden, natuurbeleven kunst, rapport gedicht, wortelgeur bedwel-mend parfum...

Thuisonderwijs...

Het hogere weten...

Geen cijfers meer, geen woorden zelfs...

Maar een foto, een lied...

En daarin alles zeggen, alles vatten.

Voor wie het vatten kan.

Erg alleen.

Maar altijd toch verwanten, verrassend waar soms ter wereld ze opduiken...

Verrassend soms hoe lang ze er al zijn...

"Da träumte ihm erst von unabsehlichen Fernen, und wilden, unbekannten Gegenden. Er wanderte über Meere mit unbe-greiflicher Leichtigkeit; wunderliche Tiere sah er; er lebte mit mannigfaltigen Menschen, bald im Kriege, in wildem Getüm-mel, in stillen Hütten. Er geriet in Gefangenschaft und die schmählichste Not. Alle Empfindungen stiegen bis zu einer nie-gekannten Höhe in ihm. Er durchlebte ein unendlich buntes Le-ben; starb und kam wieder, liebte bis zur höchsten Leiden-schaft, und war dann wieder auf ewig von seiner Geliebten getrennt.

Endlich gegen Morgen, wie draußen die Dämmerung anbrach, wurde es stiller in seiner Seele, klarer und bleibender wurden die Bilder. Es kam ihm vor, als ginge er in einem dunkeln Wal-de allein. Nur selten schimmerte der Tag durch das grüne Netz. Bald kam er vor eine Felsenschlucht, die bergan stieg. Er mußte über bemooste Steine klettern, die ein ehemaliger Strom herunter gerissen hatte. Je höher er kam, desto lichter wurde der Wald. Endlich gelangte er zu einer kleinen Wiese, die am Hange des Berges lag.

Hinter der Wiese erhob sich eine hohe Klippe, an deren Fuß er eine Öffnung erblickte, die der Anfang eines in den Felsen ge-hauenen Ganges zu sein schien. Der Gang führte ihn gemäch-lich eine Zeitlang eben fort, bis zu einer großen Weitung, aus der ihm schon von fern ein helles Licht entgegen glänzte. Wie er hineintrat, ward er einen mächtigen Strahl gewahr, der wie aus einem Springquell bis an die Decke des Gewölbes stieg, und oben in unzählige Funken zerstäubte, die sich unten in einem großen Becken sammelten; der Strahl glänzte wie ent-zündetes Gold; nicht das mindeste Geräusch war zu hören, eine heilige Stille umgab das herrliche Schauspiel.

Er näherte sich dem Becken, das mit unendlichen Farben wog-te und zitterte. Die Wände der Höhle waren mit dieser Flüssig-keit überzogen, die nicht heiß, sondern kühl war, und an den Wänden nur ein mattes, bläuliches Licht von sich warf. Er tauchte seine Hand in das Becken und benetzte seine Lippen. Es war, als durchdränge ihn ein geistiger Hauch, und er fühlte sich innigst gestärkt und erfrischt. Ein unwiderstehliches Ver-langen ergriff ihn sich zu baden, er entkleidete sich und stieg in das Becken. Es dünkte ihn, als umflösse ihn eine Wolke des Abendrots; eine himmlische Empfindung überströmte sein In-neres; mit inniger Wollust strebten unzählbare Gedanken in ihm sich zu vermischen; neue, niegesehene Bilder entstanden, die auch ineinanderflossen und zu sichtbaren Wesen um ihn wurden, und jede Welle des lieblichen Elements schmiegte sich wie ein zarter Busen an ihn. Die Flut schien eine Auflösung reizender Mädchen, die an dem Jünglinge sich augenblicklich verkörperten.

Berauscht von Entzücken und doch jedes Eindrucks bewußt, schwamm er gemach dem leuchtenden Strome nach, der aus dem Becken in den Felsen hineinfloß. Eine Art von süßem Schlummer befiel ihn, in welchem er unbeschreibliche Bege-benheiten träumte, und woraus ihn eine andere Erleuchtung weckte. Er fand sich auf einem weichen Rasen [gras] am Ran-de einer Quelle, die in die Luft hinausquoll und sich darin zu verzehren schien. Dunkelblaue Felsen [rotsen] mit bunten A-dern erhoben sich in einiger Entfernung [wat verderop]; das Tageslicht, das ihn umgab, war heller und milder als das ge-wöhnliche, der Himmel war schwarzblau und völlig rein.

Was ihn aber mit voller Macht anzog, war eine hohe lichtblaue Blume, die zunächst an der Quelle stand, und ihn mit ihren breiten, glänzenden Blättern berührte. Rund um sie her stan-den unzählige Blumen von allen Farben, und der köstliche Ge-ruch erfüllte die Luft. Er sah nichts als die blaue Blume, und betrachtete sie lange mit unnennbarer Zärtlichkeit. Endlich wollte er sich ihr nähern, als sie auf einmal sich zu bewegen und zu verändern anfing; die Blätter wurden glänzender und schmiegten sich an den wachsenden Stengel, die Blume neigte sich nach ihm zu, und die Blütenblätter zeigten einen blauen ausgebreiteten Kragen, in welchem ein zartes Gesicht schweb-te. Sein süßes Staunen wuchs mit der sonderbaren Verwand-lung, als ihn plötzlich die Stimme seiner Mutter weckte..."

De magie van het draakje - deel 3

Je kunt niet in woorden vatten wat dat liedje bewerkstelligde, vorige week.

Ik wil het niet verminken.

Een heel diepe ontroering van een kind van acht, die je hele-maal heelt, omdat je weet dat het hierom gaat. Telkens weer dat liedje zingen, telkens snikken in het laatste vers, en dan weer kracht putten uit het refrein, de tranen voorbij...

(Waarom is men zoveel belang gaan hechten aan min en plus?)

En dat filmpje, dat hem zelf dan weer zoveel kracht gaf. Niet langer bang zijn, voor sommen, voor wat nieuw is of anders dan gewoonlijk, voor vriendjes die er nog niet zijn...

Onze rekenlesjes nadien opmerkelijk anders. Ook voor mezelf een glimp van hoe het wellicht verder kan. Mekaar bereiken, ontspanning.

En zou er een lichtpuntje zijn voor de Nieuwe School? - die van de week verneemt of ze door mag gaan, van de minister...

Want misschien, bedacht ook Golo, dat we daar eens kunnen aankloppen om te kijken wat ze inmiddels voor hem zou kun-nen betekenen. Met kleine stapjes, een namiddagje in de week, twee?...

Als Jackie Paper, gewoon proberen!

De magie van het draakje - deel 2

Ooit al eens goed geluisterd naar de tekst van dit liedje?

If I had a hammer,
I'd hammer in the morning
I'd hammer in the evening,
All over this land

I'd hammer out danger,
I'd hammer out a warning,
I'd hammer out love between my brothers and my sisters,
All over this land.

If I had a bell,
I'd ring it in the morning,
I'd ring it in the evening,
All over this land

I'd ring out danger,
I'd ring out a warning
I'd ring out love between my brothers and my sisters,
All over this land.

If I had a song,
I'd sing it in the morning,
I'd sing it in the evening,
All over this land

I'd sing out danger,
I'd sing out a warning
I'd sing out love between my brothers and my sisters,
All over this land.

Well I got a hammer,
And I got a bell,
And I got a song to sing, all over this land.

It's the hammer of Justice,
It's the bell of Freedom,
It's the song about Love between my brothers and my sisters,
All over this land.

It's the hammer of Justice,
It's the bell of Freedom,
It's the song about Love between my brothers and my sisters,
All over this land.

Vader van 3D, of: De magie van het draakje - deel 1

Het begon, heel lang geleden, met dit verhaaltje...

* * *

Belinda woonde in een klein wit huis,
Met een klein zwart katje en een kleine grijze muis,
En een kleine gele hond en een kleine rode wagen,
En een wis waarachtig kleine knuffeldraak dragon.

En de naam van het katje, wel die was Inkt,
En de kleine, grijze muis, die noemde ze Pinkt,
En de kleine gele hond was scherp als Mosterd,
Maar de draak was ‘n lafaard, en ze noemde hem Custard.

Custard-Pap de draak had grote scherpe tanden,
En pieken op zijn kop en schubben op zijn handen,
Mond als ‘n haard, ‘n schoorsteen van een neus,
En wis waarachtig ook dolkentenen, heus!

Belinda was moedig als een huis vol beren,
En Inkt en Pinkt joegen leeuwen naar de Here,
Mosterd was moedig als een tijger in amok,
Maar Custard schreeuwde om 'n mooi en veilig hok.

Belinda kieteld’em, ze kietelde hem blauwerd,
En Inkt, Pinkt, Mosterd, nou die noemden hem ‘n flauwerd,
Ze zaten daar te lachen in de kleine rode wagen
Om de wis waarachtig wel erg laffe draak dragon.

Belinda giechelde en schudden deed het huis
Pinkt zei Week!, en da’s giech’len voor een muis,
Inkt en Mosterd vroegen ruw: “Hoe oud jij? Fok!...”
Toen Custard weer ‘ns riep om 'n mooi en veilig hok.

Plotseling hoorden ze een nare klank, gemeen.
En Mosterd gromde, en ze keken om zich heen.
"Miauw!" riep Inkt, en "O!" riepen ze saam,
Want er was een piraat, en die klom in het raam.

Pistool in zijn linker, pistool in zijn rechter,
En tussen zijn tanden een sabel, geen trechter.
Zijn baard was zwart, een been was hout,
Het was erg klaar, die piraat was stout.

Belinda verbleekte, en ze riep: "Help! Help!..."
Maar Mosterd vluchtte weg als een angstige welp,
Inkt verdween als een rollende bol,
En Pinkt kleine muis die glipte in zijn hol.

Maar op sprong Custard, ronkend als een motor,
Rammelde zijn staart, draaide als een rotor,
Gekletter en geklank, een kronkelende lier,
Hij ging naar de kaper als een vogel naar de pier.

De piraat die gaapte naar Belinda's draak,
Hij goot nog wat grog in ieder van zijn kaak,
En vuurde twee kogels, maar die raakten niet,
En Custard vrat hem op, gedaan bandiet.

Belinda omhelsd’em, Mosterd likt’em,
Niemand treurde om ‘t piratenvictim,
Inkt en Pinkt deden vrolijk een draai
Rond de draak die at de dooie piraai.

En Belinda woont weer in d’r kleine huis,
Met haar kleine zwarte katje en haar kleine grijze muis,
En haar kleine gele hond en haar kleine rode wagen,
En haar wis waarachtig kleine knuffeldraak dragon.

Belinda is weer moedig als een huis vol beren,
En Inkt en Pinkt jagen leeuwen naar de Here,
Mosterd is weer moedig als een tijger in amok,
Maar Custard blijft schreeuwen om een mooi safe hok.

* * *

En dat lees je dan, en je bent negentien, en je studeert Fysica aan Cornell, in het midden van New York, en het jaar is 1959.

En je naam is Lenny Lipton, en je vriend zit op kamers met de zanger Peter Yarrow.

En Peter is al eenentwintig, maar nog lang geen Kandidaat, en een jaar later zal hij dan ook stoppen met de universiteit...

Maar jij, Lenny Lipton, denkt: "Rijmen kan ik beter".

En Nash's draak wordt Puff en Belinda Jackie Paper.

En je tikt je eigen light verse op Peter's tijpmachien, en je vergeet het daarna snel weer, zelfs jaren nadien.

Maar dan...

* * *

...wordt dat gedichtje, dat Peter is gaan zin-gen, met Paul en ook met Mary, een wereld-wijde hit, en...

"...a friend called and told him Yarrow was looking for him, to give him credit for the lyrics.

On making contact Yarrow gave Lipton half the songwriting credit, and until this day he still gets royalties from the song"...

* * *

Vandaag, dat is vijftig jaar later, Lenny is nu negenenzestig. De fysicastudent werd... au-teur, en filmmaker, en Stereoscopic Vision System Inventor, dat vooral!

Far Out, Star Route (1971): "A slice-of-life home-movie chronicling the activities of a group of friends who have formed a commune on a ramshackle rural Oregon estate"...

Life on Earth (1972): "A year in the life of my family and friends centering on the birth and growth of my daughter Chloe"...

Revelation of the Foundation (1975): "About a group of Shavites following the teachings of Cirengiva Roy, a man they call Father. Father, an amazingly dynamic per-son, is considered to be God by his followers, and his nine wives"...

Slechts enkele van de vele films die Lenny Lipton is gaan maken.

"The Super 8 Book" en "Independent Film Making"... slechts twee van de vele handlei-dingen (!) die Lenny Lipton in diverse vakge-bieden is gaan schrijven.

Stereoscopic cinema slechts een van de vele passies die hij na zijn studie in de natuur-kunde is gaan verkennen.

Maar wel een heel belangrijke!

"Lenny Lipton founded StereoGraphics Corporation in 1980, and created the electronic stereoscopic display industry. He is the most prolific [produktiefste] inventor in the field and has been granted twenty-five patents in the area of stereoscopic displays. In 1996 he received an award from the Smithsonian Institution for this invention of CrystalEyes, the first practical electronic stereoscopic product for computer graphics and video applications.

StereoGraphics was acquired by Real D Cinema in 2005. Lipton served as CTO of RealD through 2008 and has 31 patents in the field of stereoscopy and another 40 pending applications.

The RealD 3D system now showing in theaters uses technology Lipton invented. It is based on the push-pull electro-optical modulator called the ZScreen."

Als "Father" wordt hij nu dus zelf vereerd: "father of the electronic stereoscopic display industry", vader van de 3D-cinema!...

Chicken Little, Ice Age 3, en zovele andere teken-films... die had je nooit kunnen zien, was Lenny Lipton er niet geweest!!!

Die films waar wij nog steeds heen moeten met zo'n rood-groen brilletje - in Amerika is men al veel verder, dankzij Lenny!... Waar-bij de dieren uit het scherm gekropen ko-men, zeg maar, de zaal in, jouw schoot op!... DIé!!!

Daarvoor ontwikkelde hIJ de technologie, ontwierp, vond uit, honderdvoudig, wat het ook maar vergde. En hij werd ook honderd-voudig daarvoor onderscheiden.

Want er is zelfs veel meer nog dan wat ik hier al allemaal vermeldde! Alle beelden die je van Mars hebt, bijvoorbeeld, heb je aan uitvindingen van Lenny Lipton te danken!!...

Een genie kortom, het moge duidelijk zijn.

* * *

Welnu, deze man is, vijftig jaar na datum, zijn draakje heus nog niet vergeten...

Kijk maar hoe hij ons binnenloodst in het door hem opgerichte bedrijf RealD!...

Hoe eenvoudig weer en vriendelijk hij schrijft op zijn persoon-lijke webpagina's!...

"Hello, I’m Lenny Lipton, some have called me the father of the electronic stereoscopic display industry, probably because I did invent and perfect the current state-of-the-art 3D techno-logies"...

En...

"This is the place where I share some of my personal thoughts and observations, and where I carry on an informal conversa-tion with my readers"...

Maar lees vooral zijn dankwoord aan het Magische Draakje zelf, op precies diens vijftigste verjaardag!

"...Puff was my financier. Puff funded my work in electronic stereoscopic displays. Puff, unlike my other investors, never asked for anything back. He never grilled me at a board mee-ting, he never lectured me about having to make a profit, he never told me that I had to cut out projects I loved. He never ask for subordinated this or that or warrants. He never was greedy or a pain in the ass. He never lied to me or changed the deal at the eleventh hour. He was always respectful. Puff’s been a generous, forgiving and kindly investor – one who has never stopped giving. So thank you, Puff. Thank you, Jackie Paper. And thank you, Honalee. I’m heading your way!"

Dank je, Lenny.

Puff the Magic Dragon

Wat dit liedje en de tekenfilm, elk op zijn eigen wijze, teweeg brachten vanmorgen, daarover hoop ik vanavond te kunnen berich-ten!

M * A * G * I * C * !

Maar ook ZEER intens.

[En ja, de vertaling is (snel gedaan) van mij (voor Golo)...]

* * *

Puff, de magische draak die leefde bij de zee
En stoeide in de najaarsmist in het land van Honnalee
Kleine Jaap Papier die hield van schelm Puff
En bracht hem touw en zegelwas en and’re fancy stuff.

Puff, de magische draak die leefde bij de zee
En stoeide in de najaarsmist in het land van Honnalee
Puff, de magische draak die leefde bij de zee
En stoeide in de najaarsmist in het land van Honnalee

Samen zouden zij reizen op een boot met bolle zeil’
Jaap die hield een uitkijk op de staart van Puff, houzei!
Nob’le koning’ en prinsen die bogen telkens weer,
Piratenschepen streken hun vlag als Puff weer ‘ns ging tekeer.

Puff, de magische draak die leefde bij de zee
En stoeide in de najaarsmist in het land van Honnalee
Puff, de magische draak die leefde bij de zee
En stoeide in de najaarsmist in het land van Honnalee

Een draak die leeft forever, maar niet zo kleine boys
Vleugels en een reuzentouw maken plaats voor and’re toys
Een grijze nacht gebeurd’et, Jaap die kwam niet meer
En Puff hield op met brullen plots als boude wilde beer.

‘t Hoofd heel triest gebogen, en schubben vol met traan
Puff ging niet meer spelen in de oude kersenlaan
Zonder zijn levensvriendje kon Puff niet dapper zijn
De draak gleed in zijn grot weer weg, erg droef en heel erg klein.

Puff, de magische draak die leefde bij de zee
En stoeide in de najaarsmist in het land van Honnalee
Puff, de magische draak die leefde bij de zee
En stoeide in de najaarsmist in het land van Honnalee

Doen we vandaag 'n uitstapje?...

Uitleggen wie M.C. Escher was.

Proberen met dit filmpje.

Vanmiddag gaan we naar het museum!

Plaatjes voor zijn tijdschrift?

Weer heel veel Pokemon, de laatste dagen.

Heel vaak op het internet, meestal naar Po-kédex en het Japanse Pokemon Card.

Niet helemaal zeker wat er zit aan te ko-men.

Zit intens te kijken, te zoeken, te studeren, en vervolgens te tekenen - naar wat ie op het scherm ziet.

Zo onstond Lucario.

Er is al gesproken van een tijdschrift dat ie wil gaan maken.

Kaartjes worden gerubriceerd: alle blinkende samen, alle X-en... (Idee kreeg hij - hij kwam het me enthousiast vertellen - doordat hij een filmpje had gezien waarin een jongetje zijn verzameling voorstelde...)

Misschien kunnen we die inscannen, mama?...

* * *

Rekenen gaat erg moeizaam.

Vriendschap met vallen en opstaan.

Opmerkelijk zijn moed, elke dag opnieuw. Steeds weer proberen.